maandag 6 juli 2015

People everywhere..


Eigenlijk fotografeer ik nooit mensen,
 maar het voelt als een inbreuk op hun privacy,
 daarnaast durf ik het helemaal niet te vragen..
Overal waar wij kwamen, hoe afgelegen ook,
kwam er wel ineens ergens iemand tevoorschijn..
Zoals deze man die langzaam kuierend 
een bergweggetje af kwam lopen waar wij 
aan de kant van de weg gewoon een beetje zaten 
te luisteren naar de onwerkelijke stilte..
Hij stak zijn hand op toen hij langs liep
en vervolgde onverstoorbaar zijn weg..


Nu  brak ik met deze foto's natuurlijk mijn eigen regel,
maar ik heb ze zo gefotografeerd dat ze niet
herkenbaar in beeld staan noch verstoorde ik hun orde..
Maar oh wat had ik graag op deze vakantie de vriendelijke 
en bijzondere mensen die we tegenkwamen gefotografeerd..
Zoals de vrouw die we zagen met een stapel tapijten
op haar rug, het meisje met de ezel, wat water haalde
uit een eeuwenoude put, met een rode emmer.
De schoolkinderen die netjes op een rijtje
in hun schooluniformpjes door de straat liepen
en heel hard Hellooo riepen toen ze ons zagen..


De vrouw op de markt die achter een stalletje
overladen met handwerk zat te haken, de mannen 
op het plein die thee dronken en de Dingen van de dag
zittend onder een boom, bespraken..
Wat mij elke keer weer het meeste treft als ik ergens 
anders ben is dat, hoe verschillend onze levens 
ook lijken, iedereen toch bezig met dezelfde dingen.
We vegen ons huisje aan, zorgen dat er iets te eten is,
zorgen voor de kinderen, gaan naar de markt
om boodschappen te halen,
hebben behoefte aan een praatje met deze of gene,
en hangen de was aan een lijntje..


We gaan er eens op uit en proberen de boel 
draaiende te houden, ook al zijn de omstandigheden
heel erg verschillend maar ontdaan van alle franje,
komt het daar op neer, eigenlijk..
Dat is mooi om te zien, geruststellend ook vind ik,
als je hier van uitgaat maakt het de wereld tot een 
minder, angstaanjagende oord dan het soms lijkt..
(en natuurlijk ga ik niet voorbij aan alle ellendige dingen
die er ook meer dan genoeg gebeuren)

Ik wens je een fijne maandag
-X-

vrijdag 3 juli 2015

Decide..


Nu schreef ik deze quote al een aantal dagen geleden
op deze foto (van mij, ha) ik had natuurlijk geen idee,
dat er gisteren ineens een soort van aardverschuiving plaatsvond
in mijn persoonlijke leven waardoor ik weer eens 
zou moeten besluiten hoe nu verder..
(en nee, ik ben niet ziek en mijn gesprek
 bij de uitgever ging, nadat ik mijzelf bijeenraapte,
ook werkelijk boven verwachting.)
Niemand hoeft zich zorgen te maken, de ervaring leert
dat het Uiteindelijk altijd weer goed komt,
ik moet enkel besluiten wat te doen..
(maar is dat soms niet het moelijkste?)

Ik wens je een heel fijn weekend, 
ik hoop dat je het een beetje uit kunt houden 
met deze hitte.
-X-

donderdag 2 juli 2015

Wool & warm days


Terwijl het hier in het huisje eindelijk een beetje te doen is,
zo vroeg in de ochtend, zit ik hier een beetje bij te komen,
van de lange nacht waarin ik niet zoveel sliep,
het was echt om te stikken zo heet boven...
Het was dat ik de tweepersoons matras niet naar de 
keuken kon slepen, anders had ik het gedaan..
Ik moet zeggen dat ik al een beetje op zie tegen deze dag,
vanmiddag moet ik naar de uitgever in Utrecht,
dus met de bus, de pont, de trein en nogmaals met de bus..
(nu zou ik wel een auto met airco kunnen gebruiken, haha)
De laatste weken ben ik druk bezig geweest met mijn
nieuwe boek, patronen bedenken, hoofdstukindelingen,
dat soort dingen..het staat allemaal in het grote Oranje Boek..


Ondertussen staan er overal in huis mandjes met wol,
steeds per project, ik haak en brei me een ongeluk ;-)
Nu weet ik wel dat er heel veel lieve vrouwen mij gemaild
hebben omdat ze wel willen helpen met maken,
maar nu het zo ver is, vind ik het toch een beetje gek..
Ik kan niemand betalen, dus ik heb weinig te bieden,
en heb nog niemand gevraagd..
Vandaag ga ik naar Utrecht om te bespreken wat ik tot
nu toe heb en hoe we het een en ander gaan plannen.
Ook zal ik de eerste proef zien van het soort van kleurboek,
als dat goed is kan het binnenkort naar de drukker..
(komt op 22 september uit)


Dus ik ga mij maar eens (langzaam) voorbereiden,
en een schoon overhemd in mijn tas stoppen,
zodat ik nog een beetje fris aan het gesprek kan beginnen.
Ik hoop dat we tot goede afspreken komen,
met name over het precieze concept en de planning,
zodat ik voldoende tijd heb om alles te maken..
(of ik moet de stoute schoenen aantrekken, en toch 
wat mensen mailen met de vraag om hulp..
waarom is dat toch zo lastig?)

Ik wens je een fijne dag
en een boom om onder te zitten (want ohoh :-)
-X-

woensdag 1 juli 2015

Oh...the sea...


Eigenlijk heb ik altijd een verlangen naar de zee,
hoewel ik die het liefst onstuimig zie, het strand verlaten,
in de herfst, hou ik ervan waar en wanneer dan ook..
De allereerste keer dat ik de zee zag,
zal ik een jaar of zes zijn geweest, in Domburg,
ik weet niet meer wat ik er toen van vond,
het moet haast wel heel veel indruk hebben gemaakt
want de zee heeft mij nooit meer losgelaten..


Op warme dagen als deze komt de herinnering boven
aan de eindeloze lange zomervakanties
(ze leken toe veel langer te duren als nu, herken je dat?)
waarbij wij dagelijks naar het strand gingen.
(het was toen ook altijd warm in de zomer,
maar misschien is dat wel helemaal niet zo :-)
Wij woonden in een dorp vlak aan zee,
en elke morgen werden de fietsen buiten gezet,
de boterhammen gesmeerd en de handdoeken ingepakt.
(oh nee, we noemden dat een strandlaken, ja dat was het)


Maar het allerbelangrijkste was een luchtbed,
of in ieder geval iets wat kon drijven, omdat dat altijd
goedkope dingen waren die we kochten bij Jansen waar;
Dorpswarenhuis met stadssortering op de gevel stond (echt waar)
waren ze regelmatig lek en oh een lek luchtbed, een ramp..
Dan togen wij over het smalle fietspaadje, 
achter elkaar fietsend  door de graanvelden naar de duinen.
Vervolgens moesten we dan nog een lange wandeling 
maken over een duinpad, over het strand en dan waren 
we eindelijk bij het kotje, zoals we dat noemden.


Het was een klein groen-wit houten hokje, rijen 
stonden er op het strand, in het kotje stonden twee
strandstoelen (van die houten met canvas) en een windscherm.
Dat werd dan allemaal klaar gezet, het was zaak zo snel mogelijk 
je handdoek over een stoel te gooien, want dan was die van jou..
Vervolgens smeerden wij ons met zanderige vingers in
met goedkope zonnebrand (ik weet nog precies hoe het rook)
en renden wij het strand op..
Daar zochten we van die witte schildjes van de inktvis,
voor de kanarie, ik zie tegenwoordig nooit meer..
wachtten wij totdat er een schip langsvoer om ons daarna
met de golven mee te laten sleuren het strand op.
Wij maakten ruzie om de Donald Duck pocket die wij
kregen voor de zomervakantie (eentje voor 3 kinderen :-)
 aten boterhammen met gesmolten hagelslag 
en dronken warme Fanta, als we echt geluk hadden,
kregen we een ijsje, een raket..aah...


Ja, ik heb altijd een verlangen naar de zee,
zeker ook op warme dagen als deze.
maar misschien is mijn verlangen naar de eindeloze 
onbezorgde zomerdagen van toen nog wel veel groter,
waarin het het allerbelangrijkste was 
dat het luchtbed niet lek was..

(de foto's bij deze post, zijn natuurlijk niet het strand 
van Dishoek waarover ik schrijf maar in het zuiden van Turkije)

Ik wens je een fijne dag,
kalm aan natuurlijk en misschien een ijsje!

-X-

dinsdag 30 juni 2015

My grass is just as green as yours..


Het gras de buren is altijd groener, dat was het eerste
wat in mij opkwam toen ik dit origami gras
aan het vouwen was in mijn geval is dat echt waar.
Ik heb namelijk helemaal geen grasveldje,
ondanks het feit dat ik er dol op ben..
(zeker nu met die warme dagen, heerlijk met 
je blote voeten door het gras lopen, of er op liggen..)
Maar natuurlijk is dit gezegde niet letterlijk bedoeld
en daar dacht ik eens over na terwijl ik 
aan het vouwen was (iets vouwen is sowieso een
fijn werkje om je gedachten eens helemaal te laten gaan..)


Over het algemeen gesproken ben ik niet
jaloers aangelegd, gelukkig niet, ik gun een ander 
van alles waar zij blij van worden...
Heel af en toe voel ik de neiging mijn leven 
tegen dat van een ander af te zetten, voornamelijk 
ingegeven door plaatjes op Instagram, waardoor het lijkt
alsof zij het allemaal veel beter/mooier of fijner hebben dan ik..
Het duurt dan meestal niet lang voordat ik mij realiseer
dat anderen dat ook van mij zouden kunnen denken..
Want als ik een haakfoto plaats zie je niet dat ik
misschien wel migraine heb op dat moment,
als ik een foto plaats van een bloemetje zie je niet
dat ik misschien ergens vreselijk zorgen over heb..
En zo is het misschien ook wel andersom, 
ik weet het niet, het maakt ook helemaal niet uit..
(Daarnaast hoef je maar naar het journaal te kijken,
of de krant te lezen om te te weten dat wij het hier 
over het algemeen gewoon goed hebben)


Daar dacht ik zo eens allemaal over na terwijl ik
mijn eigen gras vouwde en toen ik het in de 
vensterbank zette, schoot mij de Engelse uitdrukking;
Sometimes you're ahead and sometimes you're behind
te binnen, dat is ook zo..
Het betekent ook dat er ergens een midden is,
en dat is precies waar ik me bevind..
(met soms een uitschieter naar de een of andere kant)
en dat mijn gras net zo groen is als van ieder ander.

Ik wens je een stralende dag en een grasveldje
om met je blote voeten over heen te lopen!
-X-

maandag 29 juni 2015

Bye bye..



Vanuit het pension keek je aan de achterkant
tegen een hoge, steile, rotsachtige bergwand aan,
in de avond zag je dan in de verte af en toe de lampen
van een auto, die naar beneden reed.
Op een zonnige middag besloten wij die weg naar
boven te rijden, ik denk dat ik de hele weg mijn adem
inhield, zo smal, zo hoog, zo spectaculair..
Eenmaal boven gekomen (pfff) reden wij een gebied in,
van een onwerkelijke schoonheid..
Er stonden eeuwenoude olijfbomen, er liepen
her en der koeien en ezels los, en het was er zo stil..


Wij reden voorzichtig verder, omdat de koeien
zomaar over het weggetje (met vele gaten er in) liepen,
maar ook omdat het enigszins ongepast leek,
met een auto hier door heen te rijden..
Op een gegeven moment zagen wij een klein tafeltje
langs de weg, met een parasol erboven, de vrouw
die erbij hoorde sprong zowat voor de auto, hello, hello,
riep ze en begon omstandig haar waren aan te prijzen..
(ik had zomaar de indruk dat hier niet zo vaak
toeristen kwamen)


Natuurlijk stapten wij uit de auto, kochten wat 
amandelen bij haar stalletje en wat knalgroene soort van pruimen,
ze liet ons van alles proeven en P moest haar
kleine moestuintje bewonderen..
Bye bye schreeuwde ze met schelle stem, toe we weg reden. 
Oh het was zo grappig, echt, ze stond als een malle 
te zwaaien, alsof we verloren familie waren..
Een eindje verderop parkeerden wij de auto
bij een veld met allemaal oude waterputten, 
en terwijl wij daar zo zaten wenste ik dat ik even 
de tijd als een gordijn opzij zou kunnen schuiven..
Dan zou ik gezien hebben dat de vrouwen het water uit 
de putten haalden met een emmer..
(niet zo'n blauwe van plastic natuurlijk..)


Dan zou ik gezien hebben dat er prachtige oude 
kleden tussen de bomen hingen om te luchten,
dat een oude vrouw ze ophaalde en op haar rug bond.
Dan zou ik gezien hebben dat iemand
zijn boot helemaal over het steile weggetje zijn boot
naar boven had gesleept, misschien met het wonderlijke idee
om hem daar ooit eens op te knappen..
(nu ligt de boot al jaren en lijkt vergroeid met de omgeving)


Dan zou ik gezien hebben dat er een kromgegroeide 
oude vrouw met een enorme bos kruiden op haar
rug, over het weggetje liep..
Maar toen realiseerde ik me dat dat eigenlijk helemaal 
niet nodig was, van dat gordijn van de tijd..
want dit alles was daar, schijnbaar onaangeraakt 
door de tijd, vroeger en nu kwamen hier samen..
Dus wij zaten daar nog een uurtje of wat,
ik verzamelde wat moed om het bergweggetje weer
af te dalen..en toen ik die bij elkaar had,
vertrokken wij..


Wij reden langs het amandelvrouwtje,
om aan de lange maar wonderschone afdaling te beginnen.
Bye bye riep ze en ze zwaaide alsof haar leven ervan af hing..

Ik wens je een fijne dag
en natuurlijk zeg ik; Bye bye ;-)
-X-

vrijdag 26 juni 2015

The ocean



Deze foto nam ik van een steiger af,
kan je geloven dat het water zo helder is?
De zwarte dingetjes die je ziet liggen op de bodem
zijn zee-egels (gewoon, ter informatie ;-)

Ik wens je een heel fijn weekend,
ik denk zomaar dat het strandweer wordt..
-X-

donderdag 25 juni 2015

A special encounter..


Op een zinderend warme namiddag reden wij,
door het schijnbaar verlaten landschap
over een duizelingwekkende bergpas heen.
Het was een goede oefening in vertrouwen hebben,
naast iemand zitten die het stuur in handen heeft
terwijl je zelf de afgrond inkijkt.
Een enkele verkeerde beweging en de auto
zou zo over de rand schuiven met alle gevolgen van dien.
(er was geen enkel geruststellend hekje te vinden)
Af en toe ontsnapte mij een Oeh en Aah en
natuurlijk een zucht van verlichting als we boven waren.
Af en toe stopten wij even, om van het uitzicht 
te genieten en de stilte te ervaren, je hoorde enkel
het zingen van de krekels, of het gezoem van de bijen.


Terwijl wij de bergpas afreden achter een vrachtwagentje,
wat hortend en stotend de weg afreed,
zag ik dat het autootje over iets heen reed,
precies tussen de wielen door; was dat nou...
Stop eens even, zei ik (tegen mij onverschrokken chauffeur;)
En ja hoor, het was een schildpad, die midden op de weg zat.
Ik zag enkel het schild, misschien vond hij het autootje 
wat bijna over hem heen was gereden ook een beetje eng..
Ik haalde mijn camera, en precies op het moment
dat ik de eerste foto wilde maken, kwam zijn kop
(of is het hoofdje?) uit het schild..
Hij keek me aan met dat oogje (of ik dacht 
dat hij dat deed) en ik was ontroerd,
wat een bijzondere ontmoeting, ik zag nog nooit
eerder een schildpad, behalve in de dierentuin.
(en nu ja vroeger bij de Fabeltjeskrant)


Ik maande de schildpad richting de kant van de weg,
je moet er toch niet aan denken, dat hij per ongeluk,
onder de wielen van een auto terecht zou komen..
Beetje beter oppassen de volgende keer, zei ik tegen hem
en misschien kan je de volgende keer als je
een vergadering bijwoont van de Zuid Turkse Berg Schildpadden
eens de mogelijkheid bespreken van een vlaggetje 
bij het oversteken van bergwegen...
(gewoon een kleine tip van mijn kant)
Natuurlijk gaf hij geen antwoord, maar wandelde
op zijn gemakje de berm in, wij vervolgden onze weg..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 24 juni 2015

A wish tree and some postcards.



Met onze glanzende witte huur auto reden wij
regelmatig door de bergen, omdat zo ongeveer iedereen
in een witte auto reed en wij een Turks nummerbord hadden,
dus niet speciaal herkenbaar als toevallige toeristen,
staken voorbijgangers regelmatig hun hand op.
Eenmaal stonden wij langs de kant van de weg,
even te genieten van het uitzicht toen er iemand langsreed
die zwaaide, P zwaaide zo enthousiast terug dat de man 
meteen remde en vroeg of hij ons kon helpen :-)
Op een mooie ochtend reden wij door een piepklein
rommelig dorpje, het waren eigenlijk niet meer
dan een handjevol huizen en een moskee..


Wij besloten wat thee te drinken op een terrasje
onder een boom met een briefje er op..
Op het briefje stond dat het een wensboom was
(dat zagen we ook al in een ander dorp, het is 
kennelijk een streek waar veel te wensen is)
Je moest drie rondjes met de klok mee 
rond de boom lopen en het zou Allemaal goed komen.
Dat deed ik natuurlijk, ik hou van wensbomen
eigenlijk van welk wens-ding dan ook..
Het cafeetje werd gerund door een hele familie,
vader, moeder, ooms, tantes, natuurlijk oma
die met strenge hand het hele gebeuren runde en
een brutaal jongetje, of kereltje zoals P zou zeggen..
die met een driewielertje rond onze tafel cirkelde.
Wij zaten daar een uur of wat, met thee, wat te eten
en keken naar het onderlinge liefdevolle gedoe 
van de familie en zo af en toe liep ik eens
drie rondjes rond de boom, gewoon voor de zekerheid ;)


Op weg terug naar de auto liepen wij door
de verlaten dorpsstraat, overal schrikten mensen op
en haasten zich naar hun winkeltje..twee toeristen-alarm!
In een mini supermarkt vroeg ik naar wat ansichtkaarten
(dat klinkt makkelijker dan het was) waarop het meisje
naar buiten liep, haar kleine broertje riep die aan kwam snellen.
Ik moest op een briefje schrijven hoeveel ik er nodig had,
waarop het jongetje weg werd gestuurd.
Even later kwam hij terug met en stapeltje, verkleurde,
ietwat mottige kaarten, oh haha, zo grappig,
hij had ze al voor mij uitgekozen..
De rest van de vakantie zaten de kaarten in mijn tas,
maar nergens echt nergens zagen wij een brievenbus,
noch een postduif die bereid was Zo ver te vliegen.
Gisteren deed ik ze in een envelop en verstuurde 
ze vanuit hier.

Terwijl ik op de zon zit te wachten,
wens ik je een fijne dag
-X-

dinsdag 23 juni 2015

A slow walk (and lots of plants)


Het pension waar wij logeerden
(het klinkt zo gezellig ouderwets, pension, vind je niet?)
lag zo aan de onwaarschijnlijk blauwe zee..
Je hoefde enkel een paadje naar beneden te lopen
en je kwam op een smal strandje met stenen..


De eerste dag wandelden wij over het strandje,
gewoon om de omgeving wat te verkennen..
De hele baai was nog niet aangeraakt door 
het massa toerisme en van een wonderlijke schoonheid..
Er stonden de mooiste huizen vlak aan zee,
met prachtige tuinen met bijzondere planten,
zo zag ik nog nooit zo'n grote cactus, 
of een geranium van meer dan een meter hoog
(oh..al die eerste keren :-)


Ik bedoel maar, je kan toch bijna niet geloven,
dat dit echt is, wel..hij stond daar zomaar mooi te zijn..
Wij wandelden daar uren lang, 
in een tempo zo langzaam dat we nog net niet omkiepten,
stonden stil bij elke plant, elke kat op een muurtje,
elke mooie steen die we zagen..


Onderweg kwamen wij een verlaten terrasje tegen,
er zaten enkel wat mannen thee te drinken,
terwijl ze met serieuze gezichten de Dingen
van de dag met elkaar bespraken..
Ook wij dronken thee, wij zijn beide helemaal
geen thee drinkers maar op de een of andere manier,
past het zo goed daar en smaakt het ook anders..


Aan het einde van de baai, stond een huisje,
een beetje krakkemikkig maar prachtig.
Op de veranda, die volstond met geraniums in oude 
olijfolieblikken, zat een hele oude vrouw te handwerken,
tussen de wapperende was aan de lijn.
Er zat een kat op de rand van de veranda, mijn adem stokte even,
dit was het droombeeld wat ik altijd heb van mijzelf,
als ik oud ben, het was enkel nog mooier,
vanwege het uitzicht op zee en de eindeloze blauwe hemel..
Mijn eigen fantasie overtroffen..


Ik draalde wat rond, overwoog of ik een foto zou maken,
om het hier te laten zien, ik koos ervoor het niet
te doen, het zou een ongevraagde inbreuk geweest zijn,
in het leven van de vrouw..
Het beeld van haar hou ik vast, evenals de herinnering
aan de (onbedoelde mindful) wandeling.
Nu ik dit alles zo neertyp vraag ik me af waarom
ik hier nooit zo'n langzame wandeling maak, waarbij 
je alles opmerkt, misschien moet ik het eens proberen..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 22 juni 2015

We went away and we came back..


Dus wij gingen naar Turkije en we kwamen weer terug,
als ik nu naar de foto's kijk lijkt het al weer
zo ver weg en kan ik me bijna niet voorstellen dat ik daar was..
Een paar weken geleden gingen wij in alle vroegte
naar het vliegveld met een superdeluxe taxi, dat deed ik 
nog nooit eerder, het was een reis van Eerste keren,
dat je met mijn leeftijd nog zoveel dingen voor het 
eerst kan doen..mooi eigenlijk..
Na gedoe met de bagage (de koffer met de camera's 
en laptops mocht aanvankelijk niet mee in de cabine)
hadden wij een prachtige vlucht, ik ben zowat 
voor alles bang maar niet om te vliegen, gek genoeg.


Op het vliegveld haalden wij de, vanuit Nederland 
gehuurde, auto op, we hadden geen idee wat het
zou zijn want de alles ging in het Turks.
Het bleek een splinternieuwe witte auto, dat waren twee
eerste keren in 1 klap, ik reed nog nooit in zo'n nieuwe
en bovendien gehuurde auto..:-)
Het viel al snel op dat witte auto's het Helemaal zijn
in het zuiden, de ene na de andere, zo grappig.
Het landschap was totaal niet wat ik verwachtte,
in mijn gedachten zouden het vriendelijk glooiende
 heuvels zijn, met hier en daar een wit huisje.
Maar het waren ruige bergen met bijbehorende,
engen bergweggetjes met steile afgronden,
en geen wit huisje te bekennen, maar het was prachtig,
eigenlijk overtrof het al mijn verwachtingen..


Zo af en toe vingen we een glimp op van de zee,
terwijl we daar zo reden door het adembenemende landschap
(en bijbehorende afgronden) som dichtbij, soms ver.
We volgden de aanwijzingen op het briefje,
wat we kregen van de eigenaresse van het pension:
neem het tweede bergweggetje rechts, sla dan links 
af bij de klein moskee met het blauwe dak, vervolg 
je weg langs de oude scheepswerf, prachtig, het leek
wel een gedicht, we reden niet 1 maal verkeerd
(dat was ook een eerste keer, wij kunnen Heel goed
verkeerd rijden zelfs met een tomtom)


Uiteindelijk kwamen wij aan bij het pension,
vlak aan het strand, werden vriendelijk ontvangen,
kregen een mooie kamer met uitzicht op het water.
En nadat ik eerst de spanning van de dag
(ter mij verdediging wil ik zeggen dat we 12 uur onderweg 
waren en ik nauwelijks geslapen had) afreageerde op P,
was ik een uurtje of wat later eindelijk geland (en gekalmeerd)
Ik liep het paadje naar beneden af en..


zag dit, wel..je mag wel zeggen dat ik gezegend ben,
dat ik daar zomaar aan de waterlijn mocht zitten,
terwijl de zon achter de bergen zakte..

-wordt vervolgd-

Ik wens je een mooie maandag, en een prachtige
zonsondergang vanavond.
-X-

vrijdag 29 mei 2015

Reasons to be cheerful (last one for now)


Dit weekend ga ik mijn koffer inpakken, ik heb zelfs
al wat kleren gestreken (heel bijzonder ;-) omdat wij
dinsdagochtend in alle vroegte naar Turkije vertrekken..
Het was oorspronkelijk bedoeld als vakantie, maar
later sloop het idee er in dat ik, als ik daar dan toch ben,
ook wel wat kan fotograferen voor mijn nieuwe boek.
Eerst vliegen we naar Dalaman, in het zuidwesten,
daar huren we een auto en rijden naar de kust, waar 
we een pension boekten aan zee.
Ik kocht zelfs een badpak, ik had er al een jaar of 10,
geen meer, ik ben niet zo'n zwemmer..
(ik zie er uit als een oma uit de jaren 50 met dat ding,
maar ach, niemand kent mij daar, haha)
Vervolgens zullen wij na een week een binnenlandse vlucht
nemen naar Instanbul (dat moest ik gewoon even zeggen,
van die binnenlandse vlucht, ik nam er nog nooit eentje,
en het klinkt op de een of andere manier zo Echt..)
Daar was ik al een paar keer eerder, de foto's 
bij dit bericht zijn daar ooit genomen..


Na een week nemen we nog een boot naar Bursa,
paar dagen later varen we weer terug en vliegen naar huis.
Nu zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat ik er als 
een berg tegenop zie, ik ben helemaal geen reiziger,
noch ben ik speciaal dol op avonturen, maar dat past
helemaal niet in de Opgewekte Redenen week.
Ik heb er ook zin in tegelijkertijd, het is een soort rare
mix van gedachten en gevoelens..
Dus in plaats van dat ik bedenk wat er allemaal mis kan gaan,
denk ik aan alle Prettige dingen die zo'n reis met zich meebrengt..


Het is lekker weer daar weer, ik ga in zee zwemmen,
met mijn idiote badpak aan (en er niets om geven)
of misschien alleen met mijn tenen in het water wiebelen..
Het eten is er fantastisch, misschien kan ik wel een 
ezel aaien en aardige mensen ontmoeten.
We zullen de binnenlandse vlucht niet missen,
thee drinken aan de Bosporus, naar de markt gaan,
bijzondere dingen zien en samen zijn..
Ik ga gewoon heel veel mooie foto's maken
(ik kocht speciaal een fototas die niet op een fototas
lijkt, zodat ik mijn camera altijd op de pak heb)
en als ik terugkom (pff ;-) zal ik mooie verhalen,
kunnen vertellen, aah redenen genoeg om 
die berg gewoon op te wandelen en te genieten


Ik neem mijn laptop mee, vanwege het opslaan 
van de foto's en al, en misschien heb ik zelfs wel
ergens wifi, zodat ik hier verslag kan doen uit de verre..
(en oh, als je goed kijkt, glimlacht deze kat, zie je het?)

Nog even samenvattend over deze Opgewekte week,
het ging best lekker, al zeg ik het zelf, misschien moet
ik het eens vaker doen.
Maar ik wil tot slot toch nog even een relativerend woord
spreken over al deze blije dingen.. ik denk dat het helemaal
niet erg is om af en toe eens fijn te somberen
(je waardeert de vrolijke dingen daarna ook weer meer )
en mocht ik weer eens verzeilen in het eindeloze getob,
dan zal ik denken aan de volgende woorden:
(die ik op Pinterest vond)

Stop
Breathe
Cry if you must

Ik zeg er dan nog achteraan: en ga weer verder!

Ik wens je hele mooie dagen, je ziet hier wel weer
een bericht verschijnen, heel veel liefs!
-X-

Ach vergeet ik het bijna van de kaartjes;
als jullie je adres willen mailen, dank je:
Angelique, Moon, Esther, Janny, Lizet, Evelien,
Kristel, Chateligne, Maartje en  Bertiebo..

donderdag 28 mei 2015

reasons to be cheerful #4


Gisteren fietste ik even naar de bibliotheek
en ik weet niet of de redenen om opgewekt te zijn
ineens in de lucht hangen, maar onderweg waren er
verschillende mensen die zomaar naar mij lachten..
Een hele dikke mevrouw met een piepklein hondje,
het liep naast haar maar het had ook in haar hand gepast.
Een man met een hele grote groene zonnebril op
en een oude dame die keihard liep te praten
in haar mobiele telefoon..
Daarnaast kwam ik wel 8 katten tegen,
waarvan ik zeker weet dat ze glimlachten..
(hoewel ik mij bewust ben van het feit dat 
katten niet de mogelijkheid hebben om te lachen..)
Daarnaast haalde ik gisteravond mijn zelf opgelegde 
deadline voor mijn -iets met wol boek-
namelijk de helft van de patronen bedenken en 
er een voorbeeld van gemaakt hebben..
nog voor de vakantie...ik zou dolgraag al wat willen 
laten zien, maar dat kan natuurlijk niet,
dan is de verrassing er af..


Ook maakte ik nog wat kleine notitie- en tekenboekjes,
om mee te nemen, ik heb altijd een boekje
en een pen in mijn tas zitten, de beste gedachten komen
altijd op onverwachte momenten naar boven en zijn soms
zo vluchtig dat je ze beter kan opschrijven.
(anders zit je later van: ik had echt iets Heel leuks
bedacht maar wat was het ook alweer, en hoe je 
ook je best je doet, niet meer te vinden in je hoofd..:-)


Kortom, ik ben klaar voor de vakantie
hoewel we pas dinsdagochtend, in alle vroegte,
zullen vertrekken, zo rond een een of 4
(wat is dat toch met die vliegtijden, altijd op onmogelijke uren)
Terwijl ik dit zat te typen dacht ik nog even na
over die glimlachende mensen, misschien was 
het zo dat ik wel eerst lachte, het zou zomaar kunnen..
Maar die katten, ik weet het zeker, die lachten eerst..

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 27 mei 2015

Reasons to be cheerful #3


Altijd als ik naar het winkelcentrum fiets,
kom ik over een fietspad wat naast de IJtunnel weg ligt
(dat is een soort snelweg het centrum in.
Het is een bijzonder ongezellig fietspad, maar waar
ik nu zo blij van word elke keer weer opnieuw,
zijn de konijntjes die daar ergens wonen, ze dartelen
om en op het fietspad en zijn helemaal niet bang.
Ik zou daar niet willen wonen als ik een konijntje was,
maar ze lijken het uitstekend naar hun zin te hebben
of ze maken er gewoon het beste van, dat kan natuurlijk ook..
Ook staat het helemaal vol met klaprozen,
zo'n prachtig gezicht, ik hou van klaprozen,
wiebelend op de wind op hun fragiele stengels..


Andere redenen om opgewekt te zijn deze week,
is dat mijn collectie gratis potloden aardig gegroeid is,
je mag wel zeggen dat ik inmiddels al een aardig bosje heb.
Ik schreef er ook over op de laatste Flow blog
die ik maakte en vandaag online zal komen.
Dat was een grote eer dat ze me vroegen en ik 
ben er wel een beetje trots op om daar te staan..:-)
Ik laat daar ook de cover zien van mijn 
soort van kleurboek, maar ik zet hem hier ook neer,
zodat jullie de primeur hebben (ha)


Het is een beetje merkwaardige uitsnede, maar dat 
heeft te maken met het sjabloon van mijn blog,
ik had het hele plaatje er op kunnen zetten,
maar dan was het weer een heel klein plaatje geworden..
Ik heb echt heel hard gewerkt aan het kleurboek
en ik moest echt ver buiten mijn comfortzone,
om het maar eens in hippe woorden te zeggen.
Ik ben tevreden over het resultaat, beter dan dit
had ik het echt niet gekund, echt niet :-)
Alles is nu bij de vormgever en het zal als 
alles gaat zoals gepland gepubliceerd worden
op 22 september (dat hoorde ik gisteren)
Ha, redenen genoeg om opgewekt te zijn,
blije konijnen, feestelijke klaprozen en een
derde boek...waar werd jij blij van gisteren, of vandaag?

Ik wens je een opgewekte dag
-X-